Neu ere Garfield-en bezelako sabela izaten hasia naiz. Azken boladan nire ohizko ibilialdien ezak (aparteko lanak eta eguraldi kaxkarrak etxean geratzera behartu naute) eta gabonetako goxokiek (turroiak eta mazapanak) errua dute.

Zerbait egin beharko dut, bestela...

.

“Guinnesseko Recorden  Liburua”-n agertzeko modukoa: 16.300 sarrera salduta bi ordutan!!!

AC/DC rock taldeak Barakaldon, hurrengo 2009ko apirilaren 4an, emango duen kontzerturako sarrerak hain zuzen, eta guztira bakarrik bi ordutan. Badago zerbait koadratzen ez zaidana, ez esateagatik susmo txar bat hartzen diodala. Zeren, arin-arin, Interneten eskeintzen diren bi sarrerak erosteko bataz besteko bi minutu behar badira, nire kalkuloak horixe baitira:

16.300/2= 8.150 sarrera bikoitzeko salmentak.

8.150 salmenta x bi minutu = 16.300 minutu.

16.300 minutu = 271’6 ordu... bi ordutan bildurik!!! Nola egingo dute? Badakit teknologiak lagundu egiten duela, baina ....!!!

Beno, sarrerarik gabe gelditu direnentzat (neu barne) AD/CD-ren “Black ice” azken diskako musika pixka bat.

Eta web- pataleo gisa, disko osoa “for the face” deskargatzeko helbide bat:

http://www.megaupload.com/?d=H8D3AKWY

.

Udazkenak gure planetako latitude hauetan bizi garen izaki bizidunengan eragina du. Aldaketa klimatikoaren gain (euria, haizea…) tipikoa da landaretzaren aldaketekin lotzea, zuhaitzetako hosto erorketarekin, kolore berriekin, gorriak, horiak, marroiak...

Baina udazkenak ez du lehorretako izakiengan bakarrik eragina izaten, itsasoan ere badu, eta nabarmena. Arrantzaleek eta urpekariek egiaztatzen dituzte arrain eta itsas animalien migrazioak, lehorrean hegaztien bezelakoak esaterako. Zerbait antzekoa gertatzen da itsas “landaretza”-rekin: algak, goroldioak, likenak...kolorez aldatzen dira gorrixka, arre eta nabar bihurtuz.

Itsas udazkena, egiazkoa eta oharkabea, jendearen ondoan konturatu gabe pasatzen dena, baita itsasondoan bizi garenonentzat ere.

…

Azaroaren 14an zen eguna. Aurreko beste behin batean berdin ez gertatzeko, Internetetik duela hiru hilabete sarrerak hartuta geneuzkan. Donostiako Kursaalen Benito Lertxundik bere “Itsas ulu zolia” diska berria aurkezteko emango zuen kontzerturako sarrerak. Erabili gabe bazterturik geratu diren sarrerak hain zuzen.

Denboraz atera ginen Donostira lasai iristeko eta kontzertura sartu baino lehen pintxo  bat hartzeko, baina Zarauzko irteera iristerakoan Ertzantzaren patruiletako argi urdinek, N-634an gelditutako kotxe ilararen argi gorriek eta A-8 autopistako irteeraren biribilgunean zegoen ataskuak ez ziguten itxura onik eman.

Trafikoa “erregulatzen” zuen ertzain batenganaino iritsi ginenean, autopistan propanoko kamioi batek izandako istripuarengatik A-8 erabat itxita zegoela jakinarazi zigun baita trafiko osoa N-634-runtz desbiraturik zegoela, zein jadanik kolapsatuta baitzegoen (horretaz jakinaren gainean geunden zegoeneko).

Ordu laurden bat gehiago Zarauzko irteerako errontondara buelta emateko eta etxera, zeren ezinezkoa zen Donostira kontzertuko ordura iristeko (ezta trenez ere ordutegirengatik)

Beraz, hurrengora arte, behintzat holako beste kolapsorik ez badigu eragozten (eguraldi txarra izatekotan bataz besteko asteko behin izaten baitira).

.

Geometria eta asmo onak elkarren artean ez daukatela ezer ikusterik esatea pellokeri hutsa izan daiteke. Baina agian ez da hainbesterako izango. Bistan dago nire herriko enpresa txiki bateko aparkalekuan: asmo onak bisitariak aparkatzen laguntzeko dagoen aparkaleku txiki horretan, eta Pitagoras-en geometria tematuta angelu eta kurben arteko proportzioak mantentzen. Emaitza, argazkiarena: lurrean margotutako toki bat non, ezta usainik ere, kotxe batek ezin aparka dezan. Agian Einsteinek eta bere tolesdura espazio-tenporalek zeozer egin litezke, baina markatutako tokian  aparkatzeko gorriak ikusi genituzke.

Irtenbidea: kotxea etxean laga eta aipatutako enpresara oinez joan, herrietan distanziarik ez daudela eta, gora hiri-ekologismoa!

Baina ongi pentsatuta, altzairuen lantegia denez... ea nor ausartzen den etxera itzultzen armairu batekin lepoan!

  …

Argazkigintza gustatzen zait, baina zale hutsa naizela aitortu behar dut. Noizean behin kamara hartzen dut eta hortik zehar ibiltzen naiz argazkiak ateratzen, batez ere bloga irudiekin dokumentatzeko (eskulturaren blogarena bereziki).

Gaurko argazkia ez da beste mundukoa; badakit. Ziur edozein argazkilarik enkuadrearena, argiarena, irazkiarena, balantzearena... edozeinena komentatuko lukeela, baina neri nola geratu den gustatzen zait. Jarritako izenburua guztiz ere oso egokia, ezta? Ba... horixe!
.

.

“Jo, aita, ze friki zaren!” esaldia nire alaba Ilargiren ahotan entzuten ohituta nago.

Egia esan, bere ikuspuntutik dauzkadan zaletasunak arraroak, bitxiak, “frikiak” bere hitzetan izan daitezke. Adibidea: urtero bezala, udazkenean, faszikuloen bildumak iristen zaizkigu; aurten holako batean “amua irentsi dut”, STAR WARS-eko ibilgailu eta espaziontziena hain zuzen ere; eske ezin izan dut saihestu: bilduma honetako miniaturek (hain zehatzak eta errealistak) liluratzen naute, eta gainera, Galaxietako Gerrarenak baldin badira... zer esanik ez! Horregatik, etxera iritsi orduko horietako batekin ez dago besterik: “Aita, friki!”.

Dena den, bilduma honekin ez naiz bosgarren aletik aurrera joango (agian beste baten bat edo noizbait erosiko dut) zeren nire arazo haudiena espazioarena baita (eta ez izarretakoa hain zuzen ere) eta etxekoandreak etxea nire trasteekin betetzen ezin dudala jarraitu abisatuta naukala; gainera kontutan izanik esku arinekoa dela “gauza erabilezinak” botatzen...

Indarrak lagundu nazan!!!

Txaloak, txalo bero bat AMARAL-entzat. Merezi dute eta.

Bere “Gato negro, dragón rojo” diska berriaren aurkezpen-jirarekin dabiltza, eta aste honetan Donostian, bi egunetan, egon dira: Kursaaleko aretoa bete-betea eta sarrerak agorturik duela bi hilabete geroztik, edo gehiago.

Ikuskizun harrigarria benetan: musika eta abestiak oso onak eta eszenografia paregabekoa (“mega-artista”ren batek baino gehiagok nahiago luke berarentzat), eta ikuslekiko Evak duen hurbiltasun kutunarekin. Benetan kontzertu aipagarria!

Ea bada, esandakoa, ikuskizun apartekoa (eta heavy batek esaten badu..., nolakoa izango ote da!). Beraz, ikusteko aukera izanez gero, ez galdu!

.

Gure kaleetan dauden eskulturek eraso asko jasan behar dute. Bertako eguraldiaren eraginak (euriak, izotza, haizeak, eguzkia...), eta nabariago den kutsadurarena alde batera utzirik, batez ere izaki bizidunen ekintzak nozitu behar dituzte, batzuk oharkabeak (animalienak: hegaztien zirinak, txakurren pixak...) eta besteak nahita eginak –gizakienak- (pintaketak, errotulazioak, kartel itsatsiak, marradurak...). Gainera eskultura egiteko erabili den materiala “biguna” bada -egurra edota burdinaren kasuan-, denboraren poderioz, eskulturaren jatorrizko oroipen bat besterik ez edukitzea gerta daiteke.

Zerbait antzekoa gertatu da Zarautzen dagoen Jose Antonio Legorbururen “Izenburu gabe” eskulturarekin. Jatorriz, margotutako burdinezko bost tutuz osatuta zegoen, eta denborarekin herdoiltzen joan zen penagarri geratu arte. Zorionez, aurten udaletxekoek animatu dira eta eraberritu dute: tutu zaharrak kendu eta altzairu herdoiltezinezkoak ipini (gehiago iraun dezaten edo) eta dirmargotu dituzte Andu Lertxundiren testu berriak erabiliz.

Beraz, Legorbururen eskulturak lifting-ez bilakaera artistikoa izan duela esan daiteke.

.

.

.

Behin, beste blog batean, jadanik ile zuria daukagun musika zaleontzat rock kontzertuak zuzenean ikusi nahi badugu, aukera pare bat besterik ez zaizkigula geratzen komentatu nuen: “in situ” zuzenekoen eragozpenak jasan beharra edo DVD-n egindako grabazioekin konformatzea.

Larunbatean hirugarren bide bat aurkitu nuen: zinea. U2-ren “Vertigo” jirako filma 3D-n.

Madrilen eta Bartzelonan 3D-n filma dokumentalak ikusita neuzkan eta harrigarria iruditu zitzaidan, baina hiru dimentsiotako irudi-teknologi berriak kontzertuetara aplikaturik aintzakotzat hartzekoa da. Emaitzak oso oso onak dira, itzelak. Ekintzaren aparteko perzepzio eta ikuspuntua ematen dizkizu. Kontzertuko eszenatokian eta bertako aretoan egotea bezalakoa da, edo ia-ia; mugi zaitezke musikarien ondotik edota ikusleen artean egon. Batzutan, Bonok eskuekin ukituko zaituela dirudi. Bakarrik kontzertu zuzenean dauden usainak falta dira (denborarekin uste dut gehitzea lortuko dutela; dena den, ondo pentsatuta, ez dira oso beharrezkoak: keak, izerdiak, tabakoa...).

Eta soinua…zer esan! Quadrafonikoa, sensorrounda, inguratzailea eta totala. Ona. Oso ona.

Gaur egun, etxerako ezin dela komertzializatzea 3D pelikulen arazoa da irudikagailu egokirik ez dagoelako. Pena!

Zoritxarrez Gipuzkoan ez daude 3D-ko zine aretoak Imax, Yelmo eta bezelakoak, eta Barakaldoraino (200 km. inguru) joan behar izan nuen filma ikustera, bestela “U2 3D” berriro ere gustora ikusiko nuke.

Erabat gomendagarria!