Etxean siniskeri/uste/superstizio/… (ez dakit zein hitza erabili zehatz mehatz definitzeko) bat dugu; horren arabera etxera eulimando bat sartzeak egun berean berri bat jasoko dugula adierazten du. Ona, txarra, garrantzizkoa... berdin du: berri bat jasotzen da.

Berritzat edozein gauza jo daitekeenez, eulimandoak beti bere iragarlearen papera betetzen du. Atzo arratsaldean niretzako oso ona den berri batena, hain zuzen ere, zeren zeozer beranduago alaba etorri baitzitzaidan Bilbon Rammstein-en (nire gustoko musika talde bat) kontzertua azaroan izango dela esanez.

Gora eulimandoa!

Itsasoak, ahal duen neurrian, botatzen diogun zabor guztia bueltatzen digu. Baina, batzutan, itzulitakoaren artean sorpresak topatzen ditugu; argazkietan ikus daitekeen bezala.

Jatorriz naturala zena, itsasoaren lana dela medio eraldatuta, kutsu artistiko batekin iritsi zaigu. Eta horrela pentsatu omen dute herriko surfer-ek, zeren mareak hondartzaraino ekarritako zuhaitzetako enbor eta sustrai batzuk berreskuratu baitituzte eta Zarauzko Malekoiko jardinera batean eskultura gisa ipini dituzte.

Egia esan, neri bi “eskultura” horiek Giger ilustratzailearen lana (Alien-en ikonografiaren sortzailea) gogorarazten didate; ziur berak eragozpenik gabe sinatuko lituzkeen!

Ea, egunen batean, holakoren bat (bainan txikia, noski!) neuk ere aurkitzen dudan etxera eramateko!

.

Hona hemen Garfield nire lagun minak nola ospatzen duen Langilearen Eguna:

(*) Bineta jatorrizko marrazkiekin egina dago; beraien gainean neuk egokitutako testuak ipini ditut.

.

Aste Santuko oporrak aprobetxatuz egun batzuk pasatzera Tenerifera joan gara eta, artaka, Puerto de la Cruz-en dauzkagun lagun batzuk bisitatzera. Azkenengo honetan, eman den aldaketa klimatologikoa da gehien arritu gaituena: tenperaturak epelak mantentzen dira (agian zertxobait freskoagoak) baina hegoaldean, ohiko eguzkiaren tokia, eguraldi lainotsuarekin topatu gara eta iparraldean ordea sekulan baina eguzkitsua. Planetako klima aldakorra!

Bada, gure lagun txitxarreroekin komentatzen nola iritsi ginen “Los Rodeos”-era sirimiri artean, tenerifetarren artean “vox populi” ahoz-aho ibiltzen den pasadizo bat kontatu ziguten. Hemen dago:

Tenerifeko izango zen lehen aireportuaren obrak hasi baino lehen, proiektuaren ingeniari arduradunari bakarrik falta zitzaion aireportuaren kokapena erabakitzea. Irla osoa ondo aztertu ondoren hasi zen leku desegokienak markatzen. Mapa bat hartu zuen eta okerrena gurutze batez markatu zuen: Los Rodeos. Baina arazo bat sortu zen: uztekabean hil egin zen. Bere oinordekoak bulegoko mahai gainean proiektua erabat amaituta eta plano bat kokapen batekin aurkitu zuen. Beraz, aurrera proiektuarekin markatutako kokapenean!

Egia, gezurra, asmakuntza...auskalo! Baina egia da (eta horrela Tenerifeko biztanle guztiek diote, baita estadistikoki baiezta daiteke ere). Los Rodeos –klimatologiaren aldetik, behintzat- irlako tokirik txarrena da.

.

Aldez aurretik esatea ez naizela gaizki hitzegiten diren horietakoak; nire bizitza profesionalak, urte asko eskolan haurren eta euren familiaen aurretik egoteak, nire ingurukoek eta nire izaerak horrela egiazta dezakete.

Nire birao handienak “Jode!” edo “kauen Satanas”dira, beraz atzo nire alaba autopistatik atera eta, gelditu gabe, sortutako istripua larria zenentz ikusteko gelditu gabe, aurrera jarraitu zuen BMW-ko gidariari PUTAKUMEA deitzen diodanean nola nagoen uler daiteke. Tamalez matrikula ez zion hartu, bestela...!

Espero dut bera bakarrik, ahalik eta azkarren, istripua izan dezan eta –putakumea zauri larririk ez izan arren- kotxea txatarrarako geratzea zeharo hondatuta.

Eskerrak, kotxeko kolpea eta mailatuak alde batera utzirik, alabari ez zitzaiola ezer suertatu eta dena susto batean geratu zen (bere aingeru guardakoaren oparia nire urtebetzeko egunean ote).

Ea laster, egunen batean, putakumeari kotxea horrela geratzen zaion:

.

Pena da, baina gure inguruetako tokien izen asko galtzen ari dira, erabilera ezagatik, ezjakintasunagatik edota gure arbaso, nagusi eta adinekoek beraiekin eraman dituztelako. Horregatik, Zarauzko udalak izan duen ekimena eskertzekoa da: Zarautz eta Getaria lotzen dituen ibilbideko lurzoruan plaka batzuk bertako toponimikoen izenekin ipini ditu. Beraz, zarauztarrentzat galtzeko zorian zeuden izen batzuk errekuperatzearen gain, bisitatzen gaituzten turistek ere kostaldeko toponimiko euskaldunak jakiteko balioko dira.

Getariko udalak bere ibilbidearen zatian gauza bera egingo bazuen denok irabazten aterako ginateke, baina...

.

Irakurlearengan, oroipena eraginez, irakurketak sortzen duen plazerren bat irudimena da. Kasu honetan lagun baten olerki liburua irakurtzeak jarraian dagoen irudia sortzera bultzatu nau.

.

Internet eta bere mundua izenak eta hitz berriak sortzeko primerakoa da. Saretik buelta bat ematen baduzu web helbideetan, korreoetan, txat eta foroetan, nicketan, sartzeko pasahitzetan... kontaezinezko hitz bereziak aurki ditzakezu. Harrigarria, benetan!

Adibide bitxi baten gisa: Google-ko bilatzailean edozein hiruzpalau letra tekleatzen badira (uhjo, wedim, heb6t, oiju...) ziur erreferentziak eta euren web orriak eta guztiz ateratzen direla.

Askotan hitz berezi horiek makina batek aleatorioki sortuta izaten dira, baina orokorrean gizakien sormenaren produktoak dira. Ez gara inor nickak edota pasahitzak sortzen!!! (ezagun batek bere e-mailerako Errealeko jokalarien izenak eta kamisetako zenbakiak erabiltzen ditu!)

Normalean, sortutako hitz horiek lagunen edo familiaren artean besterik ez dira ezagutzen, baina beste batzutan inguru hori zeharkatzen dute eta Sarean erabiltzaile guztion bistan geratzen dira. Etxeko WIFIen kasua hain zuzen. Edozein ordenagailu eramagarritik gure inguruko seinaleak har daitezke. Eta hor ere, izendatzeko sormena argi dago.

Bi adibide: Etxetik, bizilagun gazte baten seinalea hartzen dut (babestua, hori bai) eta berak jarritako izenak, Javimetal, pista ematen digu bere zaletasuna zein den jakiteko, ezta?

Bitxiena: Lan egiten dudan eskolaren ondoan Guardia Zibileko Koarteletxea dago eta bertako kantinatik wifi seinalea hartzen da; ez dakit humorez edo maltzurrez, baina PIKO TABERNA  izena jarri diote!

.

Egunkarian José González, marrazkilaria eta irudigilea, hirurogeita hamarkadako “Vampirella” komikia sortzailea, 70 urtekin Bartzelonan hil egin dela irakurri dut.

Momentu batez denboran atzeraka joan naiz eta aspaldiko komikiak eta bere munduan murgilduta ikusi dut nire burua; baina horretaz beste egun batean hitzegingo dut.

Gaur, bakarrik, Pepe Gonzálezi, maisuari, nire omenaldia egin nahi diot blog honetatik.

.

San José egunaren zubia dela eta, Internet eta ordenagailua gozatzeko denbora gehiago izango dugulakoan, lagun baten blogean ikusi nuen denbora pixkat pasatzeko jolas erraz eta atsegin bat hemen uzten dut.

Jolasa katua puntu ilunez inguratuta lagatzean datza. Hasiera batean katuak beti ihes egiten du, baina praktika eta logika apur batekin harrapatzen duzu. Animo!