Igande eta jai egunetan, batez ere eguraldi ona egiten duenean eta trafikoaren jeitsiera  aprobetxatuz, kostaldeko errepidea (N-634, Donostia-Zarautz-Getaria-Zumaia) bi gurpilen zaleen pista bihurtzen da.

Alde batetik, errepidea euren neurrira egina den zirkuito bat dela pentsatzen dutena eta munduko txapelketan – Jerezen bezela- ibiltzen diren pilotoak emulatzen saiatzen direnak aurki ditzakegu. Hauek, ikusi baino lehen entzun egiten dira; kilometro bat baino urrunetik somatzen dira, gero ziztu bizian pasatzen ikusteko, euren larruzko koloredun jantziekin motor zaratatsuen gainean etzanda, eta ibiltarien haserreak sortaraziz, “nora ote doa hori!”, “hil egingo da!”...

Badago beste errepide eta motorraren erabiltzaile mota bat: moteroak. Orokorrean talde kopurutsuetan, larruzko beltzez jantzirik, lasaiak, motorren kurrunka leunarekin; paisaiaz eta errepideaz gozatzen; pelikuletako Harley klixearena.

N-634 errepidea erabiltzen duen beste multzo handi bat dago: txirrindulariena.

Baina horiek blogen aparteko sarrera merezi dute.

…

Urte bat gehiago. Iruditxo bat gehiago.

Familiaren ohitura betetzen jarraitzen da; bazkariaren amaitzean mahai erdian Erregeen Opila mozten hasi eta...zas! iruditxoa. Aurtengoa, irudian bistan dagoenez, zeramikako hipopotamotxoa.

Nahi izan ezkero, zuek ere telebistan ikusteko aukera izan zenukete, zeren blog mundu honetan jasotzen ditugun ezustekoak holakoa dira batzutan, itzelak!

Azalduko dut: joan zen ostegunean La Sexta-Noticias-tik e-mail bat jaso nuen nire Erregeen opiletako iruditxoen bildumari buruzko informazioa eskatuz beste blog batean horretan idatzita nuela ikusita zuten eta. Larunbatean, urtarrilak 3, berriro ere saiatu ziren nirekin harremanetan jartzen telebistako grabazio ekipo bat bidaltzeko iruditxoen bildumaren irudiak ateratzeko euren albistegian ateratzeko asmoz, edo bestela, beste bildumatzaileren baten bat ezagutu banuen berarekin konektatzeko. Familiarekin kontsultatu eta gero (nire blogekiko frikikeriak hamaika puxtarri igo zituen!) gaia baztertzea erabaki genuen.

Beraz, exklusiba blog honetan mantentzen da. Zuentzat bakarrik.

.

Aurten dena prest daukat: mahatsak, eta mahats-mordoko alerik lodienak nire platerako, brut txanpaina hoztean jarrita, kopak urre pixkat batekin (ezkontzako eraztuna, ez dago besterik eta), bengala pare bat ... baita galtzontzilo gorria ere! Dena prest aurtengo nahiko kaxkarra izan den urte zaharra agurtzeko eta Urte Berriaren sarrera ospatzeko. Honi eskatuko diodan gauza bakarra da txarra ez izatea; horrekin konformatzen naiz.

A! eta besteentzat bakea, oparotasuna, maitasuna, dirua, osasuna, lana, zortea eta behar duzuena!

.

Krisia dela eta, gero eta gutxiago egon arren, gabonetako garai hauetan enpresek euren langile edota bezeroei opariak banatzea (loteria, otarrak...) ohitura izaten da. Nire enpresa  Administrazio Publikoa denez nik ez dakit zer den hori. Baina ez dut horretaz hitzegin nahi, oparien hartzailetaz baizik.

Duela aste pare bat edo, egunkarian Kutxak urari buruzko liburu bat argitaratu zuela irakurri nuen, eta bere asmoa zela bezero hobespenei oparitzea. Hor hasi ziren nire burutazioak: Zer demontre izango da Kutxarentzako bezero hobespen bat?, eurekin 50 urte baino gehiago daramazkigunok? Txiki-txikitatik auskalo nondik atarata amonak xoxak banan bana ikasketak egiteko kartillan sartzen zizkigunenok?, gure lehenego soldatak sartu kontu korronte berri batean, non geroago etxeko hipoteka eta hamaika bat maileguei aurre egiteko gure nomina domiziliatu izan behar genuenok?, ohituari jarraituz gure seme-alabak jaio zirenetik Kutxako bezero berriak egin ditugunok?,  dagoeneko daukagun gutxi hori bere produktu finantzieroetan gordeta edo inbertituta daukagunok?... ala, 200 miloi edo gehiago kontu korrontean duen batek?

Ez dut Kutxatik libururik jaso. Ez naiz bezero berezi bat izango.

.

.

Joan zen urtean nire beste blog batean hasi nintzen Gabonetako loteriako partaidetzak banatzen, eta hemen ez naiz gutxiago izango, beraz blogaren sarrera honetan iruzkin bat uzten dutenentzat behean ikusten den dezimoaren partaidetzak badaude.

Epea abenduaren 21a arte irekita egondo da. Animo, eta zorte on!

.

Neu ere Garfield-en bezelako sabela izaten hasia naiz. Azken boladan nire ohizko ibilialdien ezak (aparteko lanak eta eguraldi kaxkarrak etxean geratzera behartu naute) eta gabonetako goxokiek (turroiak eta mazapanak) errua dute.

Zerbait egin beharko dut, bestela...

.

“Guinnesseko Recorden  Liburua”-n agertzeko modukoa: 16.300 sarrera salduta bi ordutan!!!

AC/DC rock taldeak Barakaldon, hurrengo 2009ko apirilaren 4an, emango duen kontzerturako sarrerak hain zuzen, eta guztira bakarrik bi ordutan. Badago zerbait koadratzen ez zaidana, ez esateagatik susmo txar bat hartzen diodala. Zeren, arin-arin, Interneten eskeintzen diren bi sarrerak erosteko bataz besteko bi minutu behar badira, nire kalkuloak horixe baitira:

16.300/2= 8.150 sarrera bikoitzeko salmentak.

8.150 salmenta x bi minutu = 16.300 minutu.

16.300 minutu = 271’6 ordu... bi ordutan bildurik!!! Nola egingo dute? Badakit teknologiak lagundu egiten duela, baina ....!!!

Beno, sarrerarik gabe gelditu direnentzat (neu barne) AD/CD-ren “Black ice” azken diskako musika pixka bat.

Eta web- pataleo gisa, disko osoa “for the face” deskargatzeko helbide bat:

http://www.megaupload.com/?d=H8D3AKWY

.

Udazkenak gure planetako latitude hauetan bizi garen izaki bizidunengan eragina du. Aldaketa klimatikoaren gain (euria, haizea…) tipikoa da landaretzaren aldaketekin lotzea, zuhaitzetako hosto erorketarekin, kolore berriekin, gorriak, horiak, marroiak...

Baina udazkenak ez du lehorretako izakiengan bakarrik eragina izaten, itsasoan ere badu, eta nabarmena. Arrantzaleek eta urpekariek egiaztatzen dituzte arrain eta itsas animalien migrazioak, lehorrean hegaztien bezelakoak esaterako. Zerbait antzekoa gertatzen da itsas “landaretza”-rekin: algak, goroldioak, likenak...kolorez aldatzen dira gorrixka, arre eta nabar bihurtuz.

Itsas udazkena, egiazkoa eta oharkabea, jendearen ondoan konturatu gabe pasatzen dena, baita itsasondoan bizi garenonentzat ere.

…

Azaroaren 14an zen eguna. Aurreko beste behin batean berdin ez gertatzeko, Internetetik duela hiru hilabete sarrerak hartuta geneuzkan. Donostiako Kursaalen Benito Lertxundik bere “Itsas ulu zolia” diska berria aurkezteko emango zuen kontzerturako sarrerak. Erabili gabe bazterturik geratu diren sarrerak hain zuzen.

Denboraz atera ginen Donostira lasai iristeko eta kontzertura sartu baino lehen pintxo  bat hartzeko, baina Zarauzko irteera iristerakoan Ertzantzaren patruiletako argi urdinek, N-634an gelditutako kotxe ilararen argi gorriek eta A-8 autopistako irteeraren biribilgunean zegoen ataskuak ez ziguten itxura onik eman.

Trafikoa “erregulatzen” zuen ertzain batenganaino iritsi ginenean, autopistan propanoko kamioi batek izandako istripuarengatik A-8 erabat itxita zegoela jakinarazi zigun baita trafiko osoa N-634-runtz desbiraturik zegoela, zein jadanik kolapsatuta baitzegoen (horretaz jakinaren gainean geunden zegoeneko).

Ordu laurden bat gehiago Zarauzko irteerako errontondara buelta emateko eta etxera, zeren ezinezkoa zen Donostira kontzertuko ordura iristeko (ezta trenez ere ordutegirengatik)

Beraz, hurrengora arte, behintzat holako beste kolapsorik ez badigu eragozten (eguraldi txarra izatekotan bataz besteko asteko behin izaten baitira).

.