Herri askotan eta hiri guztietan iturri publikoak badaude. Baina ez tutu batetik kokotxatik uraz blai iturri edatekoak, ez, “apaintzekoak” baizik. Txorrotada luze eta lodi horietakoak; forma eta irudi desberdinak egiten dituztenekoak; gauez kolorez argitutakoak; oso ospetsuak La Cibeles edo Fontana di Trevi bezelakoak, edo zeharo ezezagunak etorbide edo kaleetan; oso handiak Aranjuez-eko bezalakoak edo nimiñoak Manneken Pis bezelakoak. Iturri publikoak hain zuzen.

Hemen, Zarautzen, ez daude. Behin, Udal-ekimenez, herriko erdialdeko parke batean bi jarri ziren. Gutxi iraundu zuten. Mantenimenduaren kostu handiarengatik edota jendeak ez zaintzeagatik hilabete gutxi barru iturriek bere urak galdu zituzten. Horrela, erdi abandonaturik, denboraldi batez egon ziren egun batean birmoldaturik agertu ziren arte: iturriak lorategi bihurtuta. Ura zegoen tokian lurra eta landareak. Berdegune berriak birmoldaketaren poderioz.

 .

Joan zen asteburuan Mugikortasun Astean barne, Zarautzen X. Txirrindulari Txikien Eguna ospatu zen.

Zirkuitu berezi bat prestatzen da, eta 14 urte arteko neska-mutilek txirrindulari martxa arautu batean parte hartzen dute. Kamisetak banatzen dira (aurten laranjak) eta amaitu ondoren txokolatada dago eta bi muntain-bike-ko zozketa egiten da.

Parte hartzeko baldintza bakarra (bizikletaz ibiltzearena kontatu gabe, noski!) kaskoa erabiltzea da, bai umeentzat, bai umeei laguntzen dieten helduentzat. Txirrindulari kaskoa, besterik ez! Hor dago gakoa/kaskoa!

Zarautzen bizikleta asko erabiltzen da. Adin guztietatko jendea ikusten da bizikletaz daukagun bidegorri sare zabala aprobetxetuz (eta non-nahi ere!), eta arraroa da bizpahiru bizikleta ez dituen etxea. Baina badirudi txirrindulari kaskoa gorbata bezelakoa dela: armairuan daukagu baina egun berezi bakar batzuetan erabiltzen da. Urtean zehar ez da ia-ia kaskoren usaina ere somatzen gure kaleetan.

Horregatik uste dut hemendik aurrera “Txirrindulari Txikien Eguna”-ri izena aldatu beharko zaiola, eta “Txirrindulari Kaskoen Eguna” jarri, zeren justu hori, zehatz mehatz, irautzen baitu bere erabilera: egun bat.

.

 .

.

.

Zarauzko Euskal Jaiari buruz beste blog batean idatzi nuen.

Aurten zerbait berezia egin dute: Euskal Jaiaren logoa sortzea (kanpotarrei zuzenduta ote!) erakusle gisa.

Egia esan, logoa aurkezteko kanpaina mediatikatik at ez dut herrian inon ikusi.

Baina logoa bada! Badugu. Modernoa eta diseinuzkoa!

.

.

.

.

   Zarauzko hondartzan zerbitzurik garrantzitsuenetariko bat – garrantzitsuena ez ba da- Itsasoko Gurutze Gorriak ematen du.

   Egunero itsasoa nola dagoen eta non bainatu daitekeen adierazteko koloretako banderak jartzen diztuzte bainatzen direnak babesteko, eta batzutan istripuz edota bandereei eta sorosleei kasu ez egiteagatik larri ibili dena uretatik atera behar izan dute. Hondartza erabiltzeagatik sortzen diren ezbeharrak eta zauriak sendatzen dituzte ere bai (erredurak, ebakiak, bihurdurak, intsolazioak...) Aurten berezirik lan gehiago eman diete uztailaren erdialdean agertutako marmoken ziztadek.

   Gauza guzti hauek denok ederki ondo dakizkigu, baina sorosle zarauztarrek askoz ezezaguna den beste lan bat egiten dute: baiñeruarenak. Aulki egokituak erabiliz bainatu nahi diren pertsona elbarriak edo ezinduak itsasora laguntzen dituzte. Beheko argazkian Zarauzko Itsasoko Gurutze Gorriak bainatzeko duen parke mobila ikus daiteke.

 .