Pozik nago!

Jotzen ikasteko ikastaro txiki bat egin nuenetik dozena bat urte, gutxienez, pasa dira txalaparta jo gabe. Urte guzti hauetan ezin izan dut inor animatu nire bikotea izaten. Badakit txalapartarena ez dela gauza erreza: ez da oso “erosoa” mugitzeko edo eramateko, ez dago dendetan komertzializatuta artisau lana baizik, jotzeko derrigorrez bi pertsona behar dira... baina betidanik gustokoa izan dut.

Eta orain, txiripaz, eskolako musika irakasleak ikasleekin egin duen euskal herriko musika tresnei buruzko aste musikala dela medio, lankide bati gogoa sortu zaio eta nirekin jotzera animatu da.

Ekaina arte behintzat –txalaparta eramango dute- elkarrekin joko dugu. Gero... gerokoa. Bitartean, txalapartaz gozatzera!

Hemen bideo batzuk uzten ditut.

.

.

.

Irakurlearengan, oroipena eraginez, irakurketak sortzen duen plazerren bat irudimena da. Kasu honetan lagun baten olerki liburua irakurtzeak jarraian dagoen irudia sortzera bultzatu nau.

.

Egunkarian José González, marrazkilaria eta irudigilea, hirurogeita hamarkadako “Vampirella” komikia sortzailea, 70 urtekin Bartzelonan hil egin dela irakurri dut.

Momentu batez denboran atzeraka joan naiz eta aspaldiko komikiak eta bere munduan murgilduta ikusi dut nire burua; baina horretaz beste egun batean hitzegingo dut.

Gaur, bakarrik, Pepe Gonzálezi, maisuari, nire omenaldia egin nahi diot blog honetatik.

.

Belarrietan zuzeneko kontzertu batek uzten dizun burrunbadarekin portatileko teklatuan jarzen naiz bizi naizen aste musikala komentatzeko. Musika arlo asko jotzen dudanez, batzutan epe motzean mota oso desberdinetako kontzertuak izan ditzaket: aste honetan bi hain zuzen ere.

Astelehenean, Kursaalen, Australian Pink Floyd-en kontzertua The Wall aurkeztuz. Kriston ona!!! 70 hamarkadako soinuak, notaz nota, zehatz mehatz, kalko hutsa eta paregabea. Argiak primerakoak, eta han geundenok aluzinatzen, psikodelia moduan. Oso ondo, ederki!

Atzo, ostiralean, Heavy gaua. Donostiko Velodromoan talde metaleroak: Judas Priest buru, eta Megadeth eta Testament akolito gisa. Kamiseta, beltzak, larruzko txupak eta garagardoko katxien festa. Eta ez gazteentzat bakarrik, zeren han geunden gehienok ile zuria aspalditik orrazten baitugu (gerontologiko heavyak parrandan!!!) Oso kontzertua ona, benetan.

Inbidia emateko edo, ikusitakoaren bideo pare bat uzten dut.

Australian Pink Ployd  Kursaalen (bideo pirata)

Judas Priest (girako bideo pirata)

.

Olentzerok ekarrita, Gabonetako oporretan Josu Waliñoren “Bederatzi ateak” ipuin bilduma irakurri dut. Egia esan, liburuaren gaiarengatik eskatu nion ez baita oso arrunta euskal literaturan beldurrezko gaia tratatzea.

Eta gustatu egin zait. Asko gainera. Beldurrezko giroa zeharo lortuta dago eta ipuinak oso ondo lotuak daude liburua osatzen duen ardatz nagusi baten inguruan: Galizian dauden infernuko bedaratzi ateak.

Ea noizko beste holako beldurrezko ipuin sorta baina Euskal Herrian kokaturik.

Merezi du, benetan

.

Urte bat gehiago. Iruditxo bat gehiago.

Familiaren ohitura betetzen jarraitzen da; bazkariaren amaitzean mahai erdian Erregeen Opila mozten hasi eta...zas! iruditxoa. Aurtengoa, irudian bistan dagoenez, zeramikako hipopotamotxoa.

Nahi izan ezkero, zuek ere telebistan ikusteko aukera izan zenukete, zeren blog mundu honetan jasotzen ditugun ezustekoak holakoa dira batzutan, itzelak!

Azalduko dut: joan zen ostegunean La Sexta-Noticias-tik e-mail bat jaso nuen nire Erregeen opiletako iruditxoen bildumari buruzko informazioa eskatuz beste blog batean horretan idatzita nuela ikusita zuten eta. Larunbatean, urtarrilak 3, berriro ere saiatu ziren nirekin harremanetan jartzen telebistako grabazio ekipo bat bidaltzeko iruditxoen bildumaren irudiak ateratzeko euren albistegian ateratzeko asmoz, edo bestela, beste bildumatzaileren baten bat ezagutu banuen berarekin konektatzeko. Familiarekin kontsultatu eta gero (nire blogekiko frikikeriak hamaika puxtarri igo zituen!) gaia baztertzea erabaki genuen.

Beraz, exklusiba blog honetan mantentzen da. Zuentzat bakarrik.

.

Argazkigintza gustatzen zait, baina zale hutsa naizela aitortu behar dut. Noizean behin kamara hartzen dut eta hortik zehar ibiltzen naiz argazkiak ateratzen, batez ere bloga irudiekin dokumentatzeko (eskulturaren blogarena bereziki).

Gaurko argazkia ez da beste mundukoa; badakit. Ziur edozein argazkilarik enkuadrearena, argiarena, irazkiarena, balantzearena... edozeinena komentatuko lukeela, baina neri nola geratu den gustatzen zait. Jarritako izenburua guztiz ere oso egokia, ezta? Ba... horixe!
.

.

“Jo, aita, ze friki zaren!” esaldia nire alaba Ilargiren ahotan entzuten ohituta nago.

Egia esan, bere ikuspuntutik dauzkadan zaletasunak arraroak, bitxiak, “frikiak” bere hitzetan izan daitezke. Adibidea: urtero bezala, udazkenean, faszikuloen bildumak iristen zaizkigu; aurten holako batean “amua irentsi dut”, STAR WARS-eko ibilgailu eta espaziontziena hain zuzen ere; eske ezin izan dut saihestu: bilduma honetako miniaturek (hain zehatzak eta errealistak) liluratzen naute, eta gainera, Galaxietako Gerrarenak baldin badira... zer esanik ez! Horregatik, etxera iritsi orduko horietako batekin ez dago besterik: “Aita, friki!”.

Dena den, bilduma honekin ez naiz bosgarren aletik aurrera joango (agian beste baten bat edo noizbait erosiko dut) zeren nire arazo haudiena espazioarena baita (eta ez izarretakoa hain zuzen ere) eta etxekoandreak etxea nire trasteekin betetzen ezin dudala jarraitu abisatuta naukala; gainera kontutan izanik esku arinekoa dela “gauza erabilezinak” botatzen...

Indarrak lagundu nazan!!!

Txaloak, txalo bero bat AMARAL-entzat. Merezi dute eta.

Bere “Gato negro, dragón rojo” diska berriaren aurkezpen-jirarekin dabiltza, eta aste honetan Donostian, bi egunetan, egon dira: Kursaaleko aretoa bete-betea eta sarrerak agorturik duela bi hilabete geroztik, edo gehiago.

Ikuskizun harrigarria benetan: musika eta abestiak oso onak eta eszenografia paregabekoa (“mega-artista”ren batek baino gehiagok nahiago luke berarentzat), eta ikuslekiko Evak duen hurbiltasun kutunarekin. Benetan kontzertu aipagarria!

Ea bada, esandakoa, ikuskizun apartekoa (eta heavy batek esaten badu..., nolakoa izango ote da!). Beraz, ikusteko aukera izanez gero, ez galdu!

.

Behin, beste blog batean, jadanik ile zuria daukagun musika zaleontzat rock kontzertuak zuzenean ikusi nahi badugu, aukera pare bat besterik ez zaizkigula geratzen komentatu nuen: “in situ” zuzenekoen eragozpenak jasan beharra edo DVD-n egindako grabazioekin konformatzea.

Larunbatean hirugarren bide bat aurkitu nuen: zinea. U2-ren “Vertigo” jirako filma 3D-n.

Madrilen eta Bartzelonan 3D-n filma dokumentalak ikusita neuzkan eta harrigarria iruditu zitzaidan, baina hiru dimentsiotako irudi-teknologi berriak kontzertuetara aplikaturik aintzakotzat hartzekoa da. Emaitzak oso oso onak dira, itzelak. Ekintzaren aparteko perzepzio eta ikuspuntua ematen dizkizu. Kontzertuko eszenatokian eta bertako aretoan egotea bezalakoa da, edo ia-ia; mugi zaitezke musikarien ondotik edota ikusleen artean egon. Batzutan, Bonok eskuekin ukituko zaituela dirudi. Bakarrik kontzertu zuzenean dauden usainak falta dira (denborarekin uste dut gehitzea lortuko dutela; dena den, ondo pentsatuta, ez dira oso beharrezkoak: keak, izerdiak, tabakoa...).

Eta soinua…zer esan! Quadrafonikoa, sensorrounda, inguratzailea eta totala. Ona. Oso ona.

Gaur egun, etxerako ezin dela komertzializatzea 3D pelikulen arazoa da irudikagailu egokirik ez dagoelako. Pena!

Zoritxarrez Gipuzkoan ez daude 3D-ko zine aretoak Imax, Yelmo eta bezelakoak, eta Barakaldoraino (200 km. inguru) joan behar izan nuen filma ikustera, bestela “U2 3D” berriro ere gustora ikusiko nuke.

Erabat gomendagarria!