Orain, udaran, oporretan, denbora gehiago izaten dugu normalean egiten ez ditugun gauzekin aritzeko. Horregatik aurkitu dudan jolas entretenigarri bat aurkeztuko dut: IQ PUZZLER izena du, eta funtsean PENTOMINOS izeneko jolasaren bariante bat besterik ez izan arren, bere fitxak bolatxoekin eginak izanik, betiko bi dimentsiotako buruhauskarrien gain, piramideak eginez hiru dimentsiotakoena ere aukera badauka.

Nire alabak oraindaino nire buruhauskarrien bildumatik pasa egiten zuen, baina jolas honekin engantxatu egin da eta hor dabil bera ere, jo ta ke, mailak gainditzen eta neri aurpegitik soluzioak muturraren aurretik pasatzen.

Gainera tamaina txikikoa da, poltsikokoa, eramangarria oso, bere kutxatxoa eta guztiz. Web orria badu ere! ( http://www.smart.be//en/products/puzzles-games/smartgames/SGLP101.)

Bakarka, nahiz taldeka denboraldi dibertigarria pasatzekoa!

A! eta merkea; modan dauden nintendo eta burua, neuronak, memoria, brain training eta sumsum cordako delako jolasak baina askoz merkeagoa!

.

E-mail bat jaso nuen esanez KORN taldearen kontzerturako erosita nuen sarrera Donostiko Anoetako Polikiroldegitik Oiartzungo Itzela diskotekara pasatzen zela. “Jo!, -pentsatu nuen- diskoteta batean! Sarrera gutxi saldu diren seinalea. Lau katu besterik ez gara egongo. Gainera, agur kiroldegiko gradeetako eserlekuen erosotasunari, zutik eta izerdi patsetan jendetzaren artean”.Ia, ia kontzertura joateko gogoak kendu zitzaizkidan; sarreraren 44 €-ei uko egitekotan egon nintzen... baina joan egin nintzen eta ez naiz damutu.

Diskotekako aretoan, duela pare bat aste DVD-n ikusi nuen 2007an Alemanian 20.000 lagunen aurrean emandako KORN-en Rock Am Ring kontzertua gogoratuz, herri bateko diskoteka batean sartuta ehun gutxi batzuren aurrean musikari berberek zer pentsa zezaketeen nire buruari galdetu nion.

Ez dakit zer pentsatuko zuketeen baina bai zer egin zuten: kontzertu oso ona eman, euren abestiak zuzen joz eta oso animatuak euren zaleekin. Agian kontzertua, niretzako, nahiko motza izan zen (70-75 minutu, errepikapenak barne), baina soinu oso on batekin. Gainera, espero nituen deserosotasunik gabe; are gehiago, musikariak gertu-gertutik ikusirik.

Batzutan gauzak ondo ateratzen dira, artista “handien” kontzertu “txikian” izan arren.

.

Atzo “Hoy no me puedo levantar” musikala ikusten egon ginen. Bertan, 80garren hamarkadako Mecano taldearen  abestirik famatuenak jasotzen dira.

Kritika zehatz mehatz hasi beharrean bi hitzetan esango dut: ikuskizun borobila!

Gomendioa: ahal izanez gero, ez galdu!

Joan zen igandean, lehenengo aldiz Neil Young-ek Donostian kontzertua eman zuen. Eta hara joan nintzen, noski!, maisua ikus eta entzutera. Eta horrela portatu zen, maisu bat bezala, rock kitarrararen bakarrekoak menperatuz eta bere erritmo eta indarrari eutsiz.

Gainera, bere betiko abestiei errepaso bat eman zien. Entzutea espero ez nuen “Cortez the killer” abestia jo zuen ere, aspaldiko garaiak gogoraraziz, non “Zuma” (abestia jasotzen duen diska) zentsuratuta egon baitzen Hernan Cortés konkistatzaileari  hiltzaile deitzeagatik, eta Hendaiatik eskupean ekarri behar izan nuena.

Labur esanda: gozamen bat, ni bezelako rock zale batentzat baita Anoetako Belodromoa bete zuten 7.000 baino gehiagoentzat ere!

.

Nire eguneroko ibilaldietan argazkiak “galtzeaz” aspertuta nengoen; edozein tokitan eta momentutan sortzen diren horietako argazkiak. Horregatik, ibiltzera joaten naizenean beti gainean argazki kamara eramatea erabaki dut. Eta emaitza batzuk lortzen hasi naiz.
Adibide pare bat:

“Ekaitza arratsaldean Malekoian”

“Botak”

.

Pozik nago!

Jotzen ikasteko ikastaro txiki bat egin nuenetik dozena bat urte, gutxienez, pasa dira txalaparta jo gabe. Urte guzti hauetan ezin izan dut inor animatu nire bikotea izaten. Badakit txalapartarena ez dela gauza erreza: ez da oso “erosoa” mugitzeko edo eramateko, ez dago dendetan komertzializatuta artisau lana baizik, jotzeko derrigorrez bi pertsona behar dira... baina betidanik gustokoa izan dut.

Eta orain, txiripaz, eskolako musika irakasleak ikasleekin egin duen euskal herriko musika tresnei buruzko aste musikala dela medio, lankide bati gogoa sortu zaio eta nirekin jotzera animatu da.

Ekaina arte behintzat –txalaparta eramango dute- elkarrekin joko dugu. Gero... gerokoa. Bitartean, txalapartaz gozatzera!

Hemen bideo batzuk uzten ditut.

.

.

.

Irakurlearengan, oroipena eraginez, irakurketak sortzen duen plazerren bat irudimena da. Kasu honetan lagun baten olerki liburua irakurtzeak jarraian dagoen irudia sortzera bultzatu nau.

.

Egunkarian José González, marrazkilaria eta irudigilea, hirurogeita hamarkadako “Vampirella” komikia sortzailea, 70 urtekin Bartzelonan hil egin dela irakurri dut.

Momentu batez denboran atzeraka joan naiz eta aspaldiko komikiak eta bere munduan murgilduta ikusi dut nire burua; baina horretaz beste egun batean hitzegingo dut.

Gaur, bakarrik, Pepe Gonzálezi, maisuari, nire omenaldia egin nahi diot blog honetatik.

.

Belarrietan zuzeneko kontzertu batek uzten dizun burrunbadarekin portatileko teklatuan jarzen naiz bizi naizen aste musikala komentatzeko. Musika arlo asko jotzen dudanez, batzutan epe motzean mota oso desberdinetako kontzertuak izan ditzaket: aste honetan bi hain zuzen ere.

Astelehenean, Kursaalen, Australian Pink Floyd-en kontzertua The Wall aurkeztuz. Kriston ona!!! 70 hamarkadako soinuak, notaz nota, zehatz mehatz, kalko hutsa eta paregabea. Argiak primerakoak, eta han geundenok aluzinatzen, psikodelia moduan. Oso ondo, ederki!

Atzo, ostiralean, Heavy gaua. Donostiko Velodromoan talde metaleroak: Judas Priest buru, eta Megadeth eta Testament akolito gisa. Kamiseta, beltzak, larruzko txupak eta garagardoko katxien festa. Eta ez gazteentzat bakarrik, zeren han geunden gehienok ile zuria aspalditik orrazten baitugu (gerontologiko heavyak parrandan!!!) Oso kontzertua ona, benetan.

Inbidia emateko edo, ikusitakoaren bideo pare bat uzten dut.

Australian Pink Ployd  Kursaalen (bideo pirata)

Judas Priest (girako bideo pirata)

.

Olentzerok ekarrita, Gabonetako oporretan Josu Waliñoren “Bederatzi ateak” ipuin bilduma irakurri dut. Egia esan, liburuaren gaiarengatik eskatu nion ez baita oso arrunta euskal literaturan beldurrezko gaia tratatzea.

Eta gustatu egin zait. Asko gainera. Beldurrezko giroa zeharo lortuta dago eta ipuinak oso ondo lotuak daude liburua osatzen duen ardatz nagusi baten inguruan: Galizian dauden infernuko bedaratzi ateak.

Ea noizko beste holako beldurrezko ipuin sorta baina Euskal Herrian kokaturik.

Merezi du, benetan

.