Blog bat idazten hasten denean inork ez daki zer aurkituko duen; publikoki bizipen pertsonal batzuk konpartitzera doala besterik ez daki. Agian, weben argitaratzen ari den hori, jende askori irits daitekeela susmoa du, baina zein nolako eragina izan dezakeenaz ez du antzematen.

Normalean, denbora pasa eta, norberaren blogaren inguruan beste blogari batzuekin harremanetan hasia dago. Denok besteen blogak bisitatzen ditugu, elkarri iruzkinak egiten dizkiogu, besteen gorabeherak jarraitzen ditugu... interneteko laguntasun moduko antzera eginik.

Baina nola gure bloga irekita dago Interneteko erabiltzaile guztiei batzutan uztekabeak izaten dira; batzutan onak, beste batzutan txarrak eta beste batzutan... uztekabeak, soilik.

1.- Ezustekoa, “La Sexta” telebistatik zure blogeko sarrera bat dela eta, kolaborazioaren eskaera jasotzen duzunean.

2.- Ezustekoa, gaztetxo batzuk (hegoameriketarrak, antza) zure sarrera bateen iruzkinen gunea euren harremanetarako erabiltzen dutela ikustean.

3.- Ezustekoa, publizitate agentzi batek GARA egunkarirako prestatzen ari den gehigarri batentzat zure blogeko argazki bat erabiltzeko baimena eskatzekoan.

4.- Ezustekoa, Zarautzen egiten ari den web orri ofizial batentzako, argazki atalean, zure kolaborazioa eskatzen dizutenean.

5.- Ezusteko hunkigarria jakitean zure eskolan, zeuk bultzatutako gelako blog batean, guraso batek urrunetik idazten duela esanez blog hori dela bere alaba eskolan zer egiten duen jakiteko duen era bakarra (familiako arazoak direla eta).

Blogeko ezustekoak..., nork daki hurrengoa zein izango den! Nola? Noiz? Auskalo!... Sorpresa!

.

Igande eta jai egunetan, batez ere eguraldi ona egiten duenean eta trafikoaren jeitsiera  aprobetxatuz, kostaldeko errepidea (N-634, Donostia-Zarautz-Getaria-Zumaia) bi gurpilen zaleen pista bihurtzen da.

Alde batetik, errepidea euren neurrira egina den zirkuito bat dela pentsatzen dutena eta munduko txapelketan – Jerezen bezela- ibiltzen diren pilotoak emulatzen saiatzen direnak aurki ditzakegu. Hauek, ikusi baino lehen entzun egiten dira; kilometro bat baino urrunetik somatzen dira, gero ziztu bizian pasatzen ikusteko, euren larruzko koloredun jantziekin motor zaratatsuen gainean etzanda, eta ibiltarien haserreak sortaraziz, “nora ote doa hori!”, “hil egingo da!”...

Badago beste errepide eta motorraren erabiltzaile mota bat: moteroak. Orokorrean talde kopurutsuetan, larruzko beltzez jantzirik, lasaiak, motorren kurrunka leunarekin; paisaiaz eta errepideaz gozatzen; pelikuletako Harley klixearena.

N-634 errepidea erabiltzen duen beste multzo handi bat dago: txirrindulariena.

Baina horiek blogen aparteko sarrera merezi dute.

…

Krisia dela eta, gero eta gutxiago egon arren, gabonetako garai hauetan enpresek euren langile edota bezeroei opariak banatzea (loteria, otarrak...) ohitura izaten da. Nire enpresa  Administrazio Publikoa denez nik ez dakit zer den hori. Baina ez dut horretaz hitzegin nahi, oparien hartzailetaz baizik.

Duela aste pare bat edo, egunkarian Kutxak urari buruzko liburu bat argitaratu zuela irakurri nuen, eta bere asmoa zela bezero hobespenei oparitzea. Hor hasi ziren nire burutazioak: Zer demontre izango da Kutxarentzako bezero hobespen bat?, eurekin 50 urte baino gehiago daramazkigunok? Txiki-txikitatik auskalo nondik atarata amonak xoxak banan bana ikasketak egiteko kartillan sartzen zizkigunenok?, gure lehenego soldatak sartu kontu korronte berri batean, non geroago etxeko hipoteka eta hamaika bat maileguei aurre egiteko gure nomina domiziliatu izan behar genuenok?, ohituari jarraituz gure seme-alabak jaio zirenetik Kutxako bezero berriak egin ditugunok?,  dagoeneko daukagun gutxi hori bere produktu finantzieroetan gordeta edo inbertituta daukagunok?... ala, 200 miloi edo gehiago kontu korrontean duen batek?

Ez dut Kutxatik libururik jaso. Ez naiz bezero berezi bat izango.

.

Joan zen urtean nire beste blog batean hasi nintzen Gabonetako loteriako partaidetzak banatzen, eta hemen ez naiz gutxiago izango, beraz blogaren sarrera honetan iruzkin bat uzten dutenentzat behean ikusten den dezimoaren partaidetzak badaude.

Epea abenduaren 21a arte irekita egondo da. Animo, eta zorte on!

.

Udazkenak gure planetako latitude hauetan bizi garen izaki bizidunengan eragina du. Aldaketa klimatikoaren gain (euria, haizea…) tipikoa da landaretzaren aldaketekin lotzea, zuhaitzetako hosto erorketarekin, kolore berriekin, gorriak, horiak, marroiak...

Baina udazkenak ez du lehorretako izakiengan bakarrik eragina izaten, itsasoan ere badu, eta nabarmena. Arrantzaleek eta urpekariek egiaztatzen dituzte arrain eta itsas animalien migrazioak, lehorrean hegaztien bezelakoak esaterako. Zerbait antzekoa gertatzen da itsas “landaretza”-rekin: algak, goroldioak, likenak...kolorez aldatzen dira gorrixka, arre eta nabar bihurtuz.

Itsas udazkena, egiazkoa eta oharkabea, jendearen ondoan konturatu gabe pasatzen dena, baita itsasondoan bizi garenonentzat ere.

…

Gaztelaniaz oso ezaguna den esaera zahar bat badago: “ikusminak katua hil zuen” (“la curiosidad mató al gato”). Beste bertsio batzuk ere badaude aditza aldatuta (jan, akatu,...) baina denok bere esanahia badakigu. Gaur, ordea, nondik dator, bere jatorrizko sorrera jakin izan dut.

Eguneroko ibilaldian nioala, katakume batekin topatu naiz. Ez naiz animaliekin aditua, baina, askoz jota,  egun bat besterik –ez baziren ordu batzuk- ez zeukan katutxoak. Ttiki-ttikia, beltza, balantzaka, ibilera traketsarekin, bere begi berde eta diztiratsuekin neri begira bazter batean  kikildu da sumatu nauenean. Orduan, esaera zaharra burura etorri zait katakumetxoaren etorkizun beltza ikusirik, katemea berarekin eramateko eta esnea emateko ez agertzekotan.

Atzera begiratu gabe, neure musika, hausnarketa eta kezkekin jarraitu dut. Zorte on, katutxo! Ikusmina eskarmentu bihur dadin eta berarekin bizi ahal zaitezken!

.

 Ezbaian nengoen esaldia blogean sartzeko, baina duda-mudan ez egotearren...

"Lehen zalantzan nengoen, baina orain ez nago hain ziur"

(Boscoe Pertwee, XVIII. mendeko idazlea)

.

Aurten Bei Jing-eko Joku olinpiko-paralinpikoak ospatzen ari dira (ederki asko telebistatik ikusten ari garenez!). Joku hauek lau urtean behin egiten dira euren inguruan zirko mediatiko bat sortuz, baina hemen, Euskal Herrian, badugu urtero aukera olinpiadak egiteko, “Arraun Olinpiadak”, estropadetan hain zuzen: Donostiako Kontxako Bandera.

Aurten, 113. edizioan, 23 traineruk parte hartu dute klasifikatorietan, Kantauri bazter guztietatik etorriak Galiaziatik Hondarribiraiño, dauden zazpi plaza horietatik bat lortzeko. Gaur jokatu da Bandera, eta Castrok irabazi du.

Baina aurten zerbait berezia eta oso garrantzitsua gertatu da: lehendabiziko aldiz emakumeek Donostiako estropadetan parte hartu dute: Emakumezkoen I. Kontxako Bandera.

Bi egunetan zehar eta itsaso zakarra izanik, emakumeek arraunean zer esanik badaukatela adierazi dute. Zortzi traineru, Kataluñako bi, Galiziako bat, Kantabriako bat eta lau euskaldunak Kontxako uretan aritu dira.

Bandera Galiziako trainerukoek eraman dute, baina hori ez da garrantzitsuena, baizik eta Donostiako Kontxako estropadetan, “Arraun Olinpiadetan”,  emakumezkoek bere tokia lortu dutela eta!

.

Orain, udaran, eguzkia eta beroa direla eta, bazkaltzeko zer, bada... entsaladak! Garaiko klimatologia gorriari aurre egiteko hoberena.

Barazkiak primeran daudela eta, aprobetxa ditzagun hamaika entsalada mota egiteko.

Gozo-gozoa zegoen adibide bat uzten dut hemen.

.

.