E-mail bat jaso nuen esanez KORN taldearen kontzerturako erosita nuen sarrera Donostiko Anoetako Polikiroldegitik Oiartzungo Itzela diskotekara pasatzen zela. “Jo!, -pentsatu nuen- diskoteta batean! Sarrera gutxi saldu diren seinalea. Lau katu besterik ez gara egongo. Gainera, agur kiroldegiko gradeetako eserlekuen erosotasunari, zutik eta izerdi patsetan jendetzaren artean”.Ia, ia kontzertura joateko gogoak kendu zitzaizkidan; sarreraren 44 €-ei uko egitekotan egon nintzen... baina joan egin nintzen eta ez naiz damutu.

Diskotekako aretoan, duela pare bat aste DVD-n ikusi nuen 2007an Alemanian 20.000 lagunen aurrean emandako KORN-en Rock Am Ring kontzertua gogoratuz, herri bateko diskoteka batean sartuta ehun gutxi batzuren aurrean musikari berberek zer pentsa zezaketeen nire buruari galdetu nion.

Ez dakit zer pentsatuko zuketeen baina bai zer egin zuten: kontzertu oso ona eman, euren abestiak zuzen joz eta oso animatuak euren zaleekin. Agian kontzertua, niretzako, nahiko motza izan zen (70-75 minutu, errepikapenak barne), baina soinu oso on batekin. Gainera, espero nituen deserosotasunik gabe; are gehiago, musikariak gertu-gertutik ikusirik.

Batzutan gauzak ondo ateratzen dira, artista “handien” kontzertu “txikian” izan arren.

.

Atzo “Hoy no me puedo levantar” musikala ikusten egon ginen. Bertan, 80garren hamarkadako Mecano taldearen  abestirik famatuenak jasotzen dira.

Kritika zehatz mehatz hasi beharrean bi hitzetan esango dut: ikuskizun borobila!

Gomendioa: ahal izanez gero, ez galdu!

Joan zen igandean, lehenengo aldiz Neil Young-ek Donostian kontzertua eman zuen. Eta hara joan nintzen, noski!, maisua ikus eta entzutera. Eta horrela portatu zen, maisu bat bezala, rock kitarrararen bakarrekoak menperatuz eta bere erritmo eta indarrari eutsiz.

Gainera, bere betiko abestiei errepaso bat eman zien. Entzutea espero ez nuen “Cortez the killer” abestia jo zuen ere, aspaldiko garaiak gogoraraziz, non “Zuma” (abestia jasotzen duen diska) zentsuratuta egon baitzen Hernan Cortés konkistatzaileari  hiltzaile deitzeagatik, eta Hendaiatik eskupean ekarri behar izan nuena.

Labur esanda: gozamen bat, ni bezelako rock zale batentzat baita Anoetako Belodromoa bete zuten 7.000 baino gehiagoentzat ere!

.

Belarrietan zuzeneko kontzertu batek uzten dizun burrunbadarekin portatileko teklatuan jarzen naiz bizi naizen aste musikala komentatzeko. Musika arlo asko jotzen dudanez, batzutan epe motzean mota oso desberdinetako kontzertuak izan ditzaket: aste honetan bi hain zuzen ere.

Astelehenean, Kursaalen, Australian Pink Floyd-en kontzertua The Wall aurkeztuz. Kriston ona!!! 70 hamarkadako soinuak, notaz nota, zehatz mehatz, kalko hutsa eta paregabea. Argiak primerakoak, eta han geundenok aluzinatzen, psikodelia moduan. Oso ondo, ederki!

Atzo, ostiralean, Heavy gaua. Donostiko Velodromoan talde metaleroak: Judas Priest buru, eta Megadeth eta Testament akolito gisa. Kamiseta, beltzak, larruzko txupak eta garagardoko katxien festa. Eta ez gazteentzat bakarrik, zeren han geunden gehienok ile zuria aspalditik orrazten baitugu (gerontologiko heavyak parrandan!!!) Oso kontzertua ona, benetan.

Inbidia emateko edo, ikusitakoaren bideo pare bat uzten dut.

Australian Pink Ployd  Kursaalen (bideo pirata)

Judas Priest (girako bideo pirata)

.

“Guinnesseko Recorden  Liburua”-n agertzeko modukoa: 16.300 sarrera salduta bi ordutan!!!

AC/DC rock taldeak Barakaldon, hurrengo 2009ko apirilaren 4an, emango duen kontzerturako sarrerak hain zuzen, eta guztira bakarrik bi ordutan. Badago zerbait koadratzen ez zaidana, ez esateagatik susmo txar bat hartzen diodala. Zeren, arin-arin, Interneten eskeintzen diren bi sarrerak erosteko bataz besteko bi minutu behar badira, nire kalkuloak horixe baitira:

16.300/2= 8.150 sarrera bikoitzeko salmentak.

8.150 salmenta x bi minutu = 16.300 minutu.

16.300 minutu = 271’6 ordu... bi ordutan bildurik!!! Nola egingo dute? Badakit teknologiak lagundu egiten duela, baina ....!!!

Beno, sarrerarik gabe gelditu direnentzat (neu barne) AD/CD-ren “Black ice” azken diskako musika pixka bat.

Eta web- pataleo gisa, disko osoa “for the face” deskargatzeko helbide bat:

http://www.megaupload.com/?d=H8D3AKWY

.

Azaroaren 14an zen eguna. Aurreko beste behin batean berdin ez gertatzeko, Internetetik duela hiru hilabete sarrerak hartuta geneuzkan. Donostiako Kursaalen Benito Lertxundik bere “Itsas ulu zolia” diska berria aurkezteko emango zuen kontzerturako sarrerak. Erabili gabe bazterturik geratu diren sarrerak hain zuzen.

Denboraz atera ginen Donostira lasai iristeko eta kontzertura sartu baino lehen pintxo  bat hartzeko, baina Zarauzko irteera iristerakoan Ertzantzaren patruiletako argi urdinek, N-634an gelditutako kotxe ilararen argi gorriek eta A-8 autopistako irteeraren biribilgunean zegoen ataskuak ez ziguten itxura onik eman.

Trafikoa “erregulatzen” zuen ertzain batenganaino iritsi ginenean, autopistan propanoko kamioi batek izandako istripuarengatik A-8 erabat itxita zegoela jakinarazi zigun baita trafiko osoa N-634-runtz desbiraturik zegoela, zein jadanik kolapsatuta baitzegoen (horretaz jakinaren gainean geunden zegoeneko).

Ordu laurden bat gehiago Zarauzko irteerako errontondara buelta emateko eta etxera, zeren ezinezkoa zen Donostira kontzertuko ordura iristeko (ezta trenez ere ordutegirengatik)

Beraz, hurrengora arte, behintzat holako beste kolapsorik ez badigu eragozten (eguraldi txarra izatekotan bataz besteko asteko behin izaten baitira).

.

Txaloak, txalo bero bat AMARAL-entzat. Merezi dute eta.

Bere “Gato negro, dragón rojo” diska berriaren aurkezpen-jirarekin dabiltza, eta aste honetan Donostian, bi egunetan, egon dira: Kursaaleko aretoa bete-betea eta sarrerak agorturik duela bi hilabete geroztik, edo gehiago.

Ikuskizun harrigarria benetan: musika eta abestiak oso onak eta eszenografia paregabekoa (“mega-artista”ren batek baino gehiagok nahiago luke berarentzat), eta ikuslekiko Evak duen hurbiltasun kutunarekin. Benetan kontzertu aipagarria!

Ea bada, esandakoa, ikuskizun apartekoa (eta heavy batek esaten badu..., nolakoa izango ote da!). Beraz, ikusteko aukera izanez gero, ez galdu!

.

Esaten dut 1.975an Donostiako Belodromoan, “The lamb lies down on Broadway” aurkezteko GENESIS-ek emandako kontzertua nire lehen kontzertu zuzenean izan zela. Baina gaur, Zarauzko Birjinaren festak direla eta, EL CONSORCIO iragartzen duen kartela ikusteak gogorarazi egin dit ez dela erabat egia esaten dudana, zeren ikusi nuen lehen kantaldia zuzenean (ez dut uste kontzertua deitzerik dagoenik) Irungo diskoteka batean Mocedades-ena izan zen.

Gaur, 35 urte pasa ondoren, talde mitiko hartatik bizirik jarraitzen dutenak EL CONSORCIO izenarekin herriko Munoa plazan ikusteko aukera dugu. Nola pasatzen den denbora!

.

Bateria, rock taldeetan gutxien baloratuetarikoa da musikazaleentzat, ez da nire kasua ordea. Betidanik mirespen handiz izan dut musika tresna hau, baita jotzen dutenak ere.

Urte askotan zehar bateriajole bat jarraitu dut, Lee Kerslake hain zuzen, URIAH HEEP heavy taldearen sortzaileren bat, zein 30 urte baino gehiagotan erreferente izan bait da niretzako. Baina orain, bere taldekide eta laguna den Mik Box-ek dionez, osasunaren arazoak direla medio, taldea utzi behar izan du.

Txiripaz enteratu naiz, argitartu duten “Wake the sleeper” azken diska ikusterakoan bertako talearen argazkian bere falta sumatu dudalako.

Lastima!, ea laister sendatzen den eta rock mundu horretan jarraitzen duen. Lee, eutsi goiari!

.