Geometria eta asmo onak elkarren artean ez daukatela ezer ikusterik esatea pellokeri hutsa izan daiteke. Baina agian ez da hainbesterako izango. Bistan dago nire herriko enpresa txiki bateko aparkalekuan: asmo onak bisitariak aparkatzen laguntzeko dagoen aparkaleku txiki horretan, eta Pitagoras-en geometria tematuta angelu eta kurben arteko proportzioak mantentzen. Emaitza, argazkiarena: lurrean margotutako toki bat non, ezta usainik ere, kotxe batek ezin aparka dezan. Agian Einsteinek eta bere tolesdura espazio-tenporalek zeozer egin litezke, baina markatutako tokian  aparkatzeko gorriak ikusi genituzke.

Irtenbidea: kotxea etxean laga eta aipatutako enpresara oinez joan, herrietan distanziarik ez daudela eta, gora hiri-ekologismoa!

Baina ongi pentsatuta, altzairuen lantegia denez... ea nor ausartzen den etxera itzultzen armairu batekin lepoan!

  …

Ikuspuntu bitxia:

"Etorkizuna interesatzen zait nire bizitzaren gainontzekoa pasatuko dudan lekua delako".

(Woody Allen)

.

Auskalo zein motako oiloa zen! Are eta okerrago, zer demontre eman omen zioten elikatzeko! Baina azkenean niregana iritsi zen arrautza... berezi-berezia benetan!

Frijitzeko edo tortila egiteko izatekotan, dagoeneko erabat ahazturik egongo litzateke, baina egosia zegoenez, oskola kraskatzean arrautzaren berezitasuna ageri geratu zen: gorringoa eta zuringoa bananduta zeuden, bakoitza bere aldetik haserre egongo balira bezala; toki berean bizi izan arren euren artean konpontzen ez diren bikoteak bezalakoak (estrapolatuz, arrautze hau enbrioi umetoki-kanpokoa izango zen, ezta?).

Arrautza mutantea?, transgenikoa?, bitxikeria? Zer? Hara! Norbera bere paranoiak eta buruarekin konpon bedi!

Nire kasuan: arrautza, gerokotasunari eusteko argazki saio batetik pasa ondoren, entsalada batean bukatu zen non, nahiz eta gorringo egosia zerbait gogorrago eta arraroa egon arren, beste entsaladaren osagarriekin batera jan genuen.

Bizirik jarraitzen dugu!

Arrautzak… baserrikoak!!!

.

Denboraldi batean etxeko landareak zaintzeari ekin nion. Liburu batzuk erosi nituen nola zaintzen eta ugaltzen jakiteko, ongarriak eta erremintak lortu gero ondo zaintzeko eta azkenean kolore, hosto, loraketa eta altuera desberdinetako landare batzuk izan nituen etxean.

Baina post honetan ez dut nahi nire lorazainaren gorabeherak kontatu, baizik eta orokorrean izaten dugun etxeko landarearen ideiaz aritzea: normalean neurri txikietako landareetan pentsatzen da, lorepoteetan, ureztailua, balkoia…, baina inoiz ez dugu lotuko gure ideia hori beheko argazkian agertzen den landare horrekin. Berez, etxeko landarea da zeren Lanzaroteko Playa Blanca-ko Hotel Natura Palace-ko barneko patio estalita batean baitago, nahiz eta 20 m-ko altuera eduki, laugarren solairuraiño iritsi eta bere hostoak (txortena kontatu gabe) 2,5 m-koak izan.

Harrigarria eta izugarria benetan! Eta, bistan denez, osasuntsu gainera.

.