Aste honetan, gogokoan dudan artista baten obrak zuzenean ikusteko aukera izan dut: H.R.Giger.
Donostiako Kursaaleko Kubo erakusketa aretoan Giger-en lanen 60. hamarkadatik gaur egun arteko atzera begirakoa dago.
Paradixokoa dirudi arren, artista grafiko hau musikaren bitartez ezagutu nuen, Emerson, Lake & Palmer, rock sinfonikoko talde baten diskarako azala egin baitzuen; handik aurrera bere lanari jarraitu egin diot.

Orokorrean, jendeak zinerako egin zuen lana baten batengatik ezagutzen du, “Alien, zortzigarren bidaiaria” Ridley Scott-en pelikulako kreatura-munstroarengatik hain zuzen ere.

H.R. Giger gainera biomekanika-ren sortzailea da: bizi-ehunak, hezurrrak eta metalak sinbiosean fusionatzen ditu eta, aerografoa erabiliz (maisua da bere erabileran), liluragarriak diren izaki eta mundu fantastikoak sortzen ditu.

Erakusketa Erregeen egunerarte egongo denez, ziur beste behin edo gehiago pasatuko naizela handikan; luxua da Giger-en obrak ikustea, argazki eta liburuetan galtzen diren tono, kolore eta xehetasuak bertan ikusiz.

Itsasoak, ahal duen neurrian, botatzen diogun zabor guztia bueltatzen digu. Baina, batzutan, itzulitakoaren artean sorpresak topatzen ditugu; argazkietan ikus daitekeen bezala.

Jatorriz naturala zena, itsasoaren lana dela medio eraldatuta, kutsu artistiko batekin iritsi zaigu. Eta horrela pentsatu omen dute herriko surfer-ek, zeren mareak hondartzaraino ekarritako zuhaitzetako enbor eta sustrai batzuk berreskuratu baitituzte eta Zarauzko Malekoiko jardinera batean eskultura gisa ipini dituzte.

Egia esan, neri bi “eskultura” horiek Giger ilustratzailearen lana (Alien-en ikonografiaren sortzailea) gogorarazten didate; ziur berak eragozpenik gabe sinatuko lituzkeen!

Ea, egunen batean, holakoren bat (bainan txikia, noski!) neuk ere aurkitzen dudan etxera eramateko!

.

Gure kaleetan dauden eskulturek eraso asko jasan behar dute. Bertako eguraldiaren eraginak (euriak, izotza, haizeak, eguzkia...), eta nabariago den kutsadurarena alde batera utzirik, batez ere izaki bizidunen ekintzak nozitu behar dituzte, batzuk oharkabeak (animalienak: hegaztien zirinak, txakurren pixak...) eta besteak nahita eginak –gizakienak- (pintaketak, errotulazioak, kartel itsatsiak, marradurak...). Gainera eskultura egiteko erabili den materiala “biguna” bada -egurra edota burdinaren kasuan-, denboraren poderioz, eskulturaren jatorrizko oroipen bat besterik ez edukitzea gerta daiteke.

Zerbait antzekoa gertatu da Zarautzen dagoen Jose Antonio Legorbururen “Izenburu gabe” eskulturarekin. Jatorriz, margotutako burdinezko bost tutuz osatuta zegoen, eta denborarekin herdoiltzen joan zen penagarri geratu arte. Zorionez, aurten udaletxekoek animatu dira eta eraberritu dute: tutu zaharrak kendu eta altzairu herdoiltezinezkoak ipini (gehiago iraun dezaten edo) eta dirmargotu dituzte Andu Lertxundiren testu berriak erabiliz.

Beraz, Legorbururen eskulturak lifting-ez bilakaera artistikoa izan duela esan daiteke.

.

.

.