Ez dakit zer gertatzen den beste probinzietan, baina hemen, Gipuzkoan, egunkarian, batez ere “El Diario Vasco”-n eskelak argitaratzea ohitura oso zabala da. Are gehiago: zenbait  aseguruk (Ocaso, Santa Lucía) heriotza-polizetan eskela egunkarietan argitaratzea jasota izaten dute. Hori dela eta, egunero aurreko eguneko hildakoen hiruzpalau eskela orriekin erraz ikus ditzakegu.

Orri hauetan ere heriotzaren lehen urteurrenarena ikustea oso ohikoa da, baina neri batez ere oso deigarria egiten zait holako urte askotakoak  topatzea, 20 urte baino gehiagokoak ere ikusita dauzkat.

Gure senideak eta lagunak gogoratzen ditugun bitartean gurekin bizirik jarraitzen dutela diogu, baina niretzako, eta ez dut inor mindu nahi, urteurren-eskela hauek (orokorrean isptripuz hildakoenenak) kutsu erikor  bat dute; euren samina gainditu ez duten eta urtero urtero tematzen diren eskelak argitaratzen senideenak hain zuzen.

Egunkarietan eskelak argitaratzeak sortzen duen negozioaz hitzegitea beste egun baterako utziko dut. Dena den, egunkarian ikusten den lehendabizikoa eskelak diren bitartean…

Denbora luzea pasa da, baina azkenean Peter Gabriel-ek disko berri bat argitaratu du: “Scrach My Back”. Lan “berezia”, zeren beste musikari ospetsu batzuen abestiak (Neil Young, Lou Reed, David Bowie…) bertsionatu egiten bait ditu, baina orkestra moduan, hari-tresnak eta abotsa bakarrik, kitarrik eta perkusiorik gabe. Disko originala planteamenduetan.

Peter Gabriel-en web orritik disko berria on line entzun nahi dutenentzat klikatu azalaren gainean.

.

Zeruak eskeintzen dizkigun forma eta kolore desberdinak harrigarriak dira.

Deigarria denean etxeko balkoitik argazkiak ateratzea gustatzen zait, batez ere arratsaldean, iluntzean, zeruko koloreek kontraste handia sortzen dutenean “hiri-ertza”-rekin (neuk asmatutako izena nire etxe aurrean dauden eraikinek sortutako lerroa adierazteko).

Emaitzak, errepikaezinen gain, ikusgarriaK izaten dira. Adibide batzuk:

Izenburu honekin ez dut izendatu nahi ordenagailura sartzen diren birus ezabaezinak; behin eta berriz sistema eragilea abiarazten denean berriro formateatu arte bertan topatzen duzun horietakoak. Ez, EPSTEIN-BARR birusaz hitzegiten ari naiz. Birus hori urteberri egunean sartu zitzaidan eta gaur arte harreman sendoak izan ditugu, zeren egunero-egunero kalenturaren dezima batzuk sortarazten dizkit.

Sendagileak dio tratamendu berezirik ez dagolela, eta  nire gorputzak  birusa kontrolatzeko antigorputzak sortu arte hortik ibiliko dela lata emanez. Gero hor geratuko da, geldoa baina egoilea.

Eskolan harpa jotzen didate “birus egoile”-aren leloarekin, kontutan izanik egun osoa ordenagailuen artean ibiliz, nire lana eskolako informatikaria izatea dela eta.

.

Ibiltzera joaten naizenean argazki kamara eramateak irudi bitxiak ateratzeko aukera ematen didala noizbait komentatu dut, post honetan dagoen bezalakoa, hain zuzen.

Agian, inork pentsa dezake:“Zer du arraroa lertxuntxo baten argazkiak?”…bada, arraroa ez da zer, baizik non eta noiz dago aterata: Zarautzeko hondartzan, itsasertzeko ibilbidetik eta N-634 errepidetik 20 metrotara, eta abenduaren amaieran.

Hegaztia identifikatzeko kontsultatu dudan enziklopedia batean jartzen duen arabera lertxuntxo txikiak (egretta garzetta) mediterraneoko kostaldean, Espainiatik Greziaraino, neguko bizilekua izaten du, beraz hemen Kantauri aldean ikustea, eta gainera hirigunean, harrigarria da. Behar bada, azken boladan ditugun hego-haize horiek zerikusirik izan dute. Dena den, bitxia, ezta?

.

Azal lau baten gainean (paperean, mihisean, argazkian...) hiru dimentsiotako errealitatea    irudikatzea aspaldiko erronka izan da. Altamirako bisonteetatik “Avatar” pelikularaino, gizakiak bolumena eta sakontasuna irudikatzeko teknika batzuk erabili izan ditu emaitza desberdinekin. Holako teknika bat irudi anaglifikoena da. Nik 70 hamarkadan, GRAND FUNK-en “Shinin´On” LP-ko azalean ezagutu nuen. Oso deigarria izan zen niretzako nola sortzen den hiru dimentsiotako efektua urdin-gorriz betaurrekoak erabiliz (berde-gorria izan daitezke ere).

Geroztik irudi anaglifikoak iragarkietan, artean, publizitatean, zineman eta beste zenbait gunetan ikusi izan ditut, eta gaur egun ere liluratzen naute.

Praktikara eraman nahi dutenentzat Photoshopeko tutoriala aurkitu dut , norberak bere argazki anaglifikoak egin ditzan.

A!, eta betaurrekoak kartulina eta bi koloretako zelofanarekin, di-da, listo!

Hozbera ez izan arren, azkenean ordua iritsi zait. Gaia atzeratzen egon naiz, baina negu  hotz honetan amore eman behar izan dut eta txapela jantzi.

Goikaldetik ilea hasi da mehatzen eta buruko azalak denboraldiko tenperatura bajuak nabarmen sentitzen ditu. Beraz, txapela janztera!

Joan zer urtetik bat erosita neukan, oraindik erabili gabe baina, eta gainera Olentzerok beste bat ekarri dit, horregatik hemendik aurrera, hotza egiten duen bitartean, nire neguko look berria apain jantziaz ibiliko naiz.

.

Ziur aski “Mujer Hoy” izeneko aldizkariaren maketatzailea dena (testuakzutabeetan, irudiak, argazkiak, iragarkiak..) ondo kokatzen kezkatuta zegoen. Horregatik, agian argitaratutako artikuluaren eta jarraitzen zion lurrinaren iragargiaren arteko kontraste itzelaz ez zen ohartu.

Beharbada iragarkia kotxe edota banku batena izan balitz, nigan sortu zen harridura txikiagoa izan litzatekeen, baina...

Iragarki eta artikuluaren argazkien arteko aldea ikus daiteke hemen bertan. Beheago artikulua itzuli egin dut.

Erantzunak ikusi/idatzi Zabaldu Bildu.net | del.icio.us